ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΙΑΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ
Εδώ είμαστε. Η απόλυτη εικόνα που εκφράζει τις προσδοκίες μιας ολόκληρης χρονιάς.Την αγωνία για τον επιούσιο, το ξέφρενο τρεχαλητό, το ανελέητο κυνηγητό, την προσμονή ενός καταφυγίου, την αναμονή της ΓΕΝΝΗΣΗΣ ενός καινούριου, γιατί με τα παλιά, απλά τελειώσαμε ή μας τέλειωσαν.
Αφουγκράζομαι τις φωνές. Την αγωνία. Το πάθος. Την ένταση. Τον πόλεμο. Τη βία. Την αδικία. Το αίσχος. Την αναλγησία. Το χοντρό παιχνίδι. Τον αγώνα. Την προδοσία.Το τίμημα. Το έγκλημα. Και ενώ περιμέναμε όλη την ΤΙΜΩΡΊΑ, (όπως συμβαίνει σε κάθε έγκλημα), εν τούτοις, κάποιοι φωστήρες, (εν δυνάμει εθελοτυφλούντες), ανάβουν λαμπάκια στο Σύνταγμα.
Απογοήτευση. Πίκρα. Μαρασμός. Η ψυχή συνθλίβεται και υποφέρει ανάμεσα στα στριμωγμένα όνειρά της, που τα καψάλισαν οι φωτιές και ο σπαραγμός. Και τώρα τι κάνουμε;
"Σαν τη ζωή σου ρήμαξες στην κόχη τούτη τη μικρή, σ΄όλη τη γη τη χάλασες", η φωνή του Καβάφη, θα φέγγει μέσα στις αναμμένες φωτιές του Πάθους. Και όμως. Από μας πρέπει να ξεκινήσουμε πάλι. Σταθμός και αφετηρία, προορισμός και προέλευση, εμείς και η ύπαρξή μας, με όλο το απόκρυφο νόημά της: Γιατί ήρθαμε σ΄αυτό τον Πλανήτη; Τι ψάχνουμε; Ποιοι είμαστε τελικά;
Χριστούγεννα. Τι ωραίο παραμυθάκι! Τι συνονθύλευμα θρησκειών,παραδόσεων,δοξασιών, τελετουργικών, παρεξηγήσεων,ανακολουθιών, ψευδογραφημάτων!! Μια συνεχόμενη απάτη. Μα γιατί; Απάτη δεν είναι και όλα τα υπόλοιπα; Γιατί τα Χριστούγεννα να είναι αλήθεια; Σαν τον ¶η Βασίλη είναι. Μια απάτη που εμείς θέλαμε και βάλαμε στη ζωή μας,γιατί έτσι μας βόλευε από πάντα. Γιατί δεν μας έμαθε κανείς να ψάχνουμε για τις ΑΛΗΘΕΙΕΣ μας και τώρα που γέμισε η ζωή μας ψέματα, θέλουμε να γυρίσουμε πίσω.Να ξαναγίνουμε παιδιά. Να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ζωής μας, να δούμε τι και ποιος μας είπε ψέματα. Αυτή είναι μια καλή εισαγωγή στο μυστήριο μια ΓΕΝΝΗΣΗΣ. Της δικής μας γέννησης. Από κει θα ξεκινήσουμε, γιατί για μας πρόκειται. Για τη δική μας τη ζωή μιλάμε.
Η βία φέρνει βία. Η ανατροπή ανατροπές. Η σκέψη φέρνει ειρήνη.Η ειρήνη γνώση και η γνώση σοφία. Αυτός είναι ένας δρόμος. Μετά από τη σοφία, βγες στους δρόμους, κάνε ότι θες. Χωρίς αυτή, ανέτοιμος ων, μη το τολμήσεις.
Είναι καιρός λοιπόν, να δούμε τα πράγματα μ΄αυτή την πρακτική.Δε θα σταθώ σε περιγραφές. δε θα σταθώ σε λόγια,σε αγανάκτηση, σε αναθεματισμούς,σε εικόνες, σε σχόλια. Θα σταθώ στο ΦΩΣ! Στο δρόμο, στην πράξη, στην πρακτική,στην έξοδο από το τούνελ, όπου τα μαγικά χέρια μια φίλης, συμβολικά αποτύπωσαν στην εικόνα του ΜΠΛΟΓΚ της, αποσυμβολίζοντας τη ζοφερή πραγματικότητα.
Τα Χριστούγεννα, αυτά τα Χριστούγεννα φέτος, ας γίνουν ένας ΣΤΑΘΜΟΣ στη ζωή μας. Το διάλειμμα αυτό, ας γίνει η αφορμή να αποτραβηχτούμε στο ησυχαστήριο της ψυχής μας. Να ξαναγεννηθούμε μέσα από τις στάχτες μας.
Να σας αρχίσω από τα σίγουρα. Από τα πρωτινά, από τ΄αρχαία χρόνια, από το λίκνο των λαών, από την πρώτη φέξη. Τότε που στις 25 Δεκεμβρίου γίνονταν μια άλλη γιορτή. Η γιορτή της αλήθειας και του Φωτός. Όταν κάποιοι "ψευδοχριστιανοί" (Μ.Κωνσταντίνος) τοποθέτησαν τη γέννηση του Χριστού σ΄αυτή την ημερομηνία, οι λαοί αντί να φωτιστούν, σκοτίστηκαν. Το ΦΩΣ που έλαμπε τόσους αιώνες σβήστηκε. Μια ακόμη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ στήθηκε στο όνομα του νεογέννητου Χριστού, ένα ακόμα Κράτος στέριωσε πάνω στην Πίστη του αποπλανηθέντος ποιμνίου. Η αλήθεια είναι πως ο χριστός γεννήθηκε ¶νοιξη κι αυτό είναι ένα θέμα που δεν θα το αναλύσουμε τώρα. Όποιος μελετά το ξέρει.
Το θέμα είναι τι ήταν αυτό που σκόπιμα σκεπάστηκε και θάφτηκε πάνω στο μεγαλύτερο ίσως χριστιανικό (κοσμοϊστορικό) γεγονός, που πράγματι είχε τη δύναμη να το σβήσει από τη διαχρονική μνήμη των λαών; Ένα ψέμα λοιπόν. Ένα ακόμη ψέμα, μαζί με όλα τα άλλα, τα μεγάλα, τα μικρά, τα τεράστια ψέματα...
Δεν ξέρω που να σας πρωτοπάω. Που να σας πρωτοταξιδέψω. Τι να σας πρωτοπώ. Παιδιά όλοι μιας Γνώσης που μας αποκλήρωσε. Μιας μάνας που μας στέρησε το γάλα της. Τώρα πεινασμένα και ρακένδυτα "χαλεύουμε" ψάχνοντας στους σκουπιδοτενεκέδες του Κόσμου για λίγη γνώση. Για λίγο Φως. Για λίγη ελπίδα.
Θα σας πω λοιπόν ένα αληθινό παραμύθι. Αυτό που η γιαγιά δεν ήξερε να σας πει γιατί κι αυτής της το στέρησαν. Μ΄αυτό θα έπρεπε να μεγαλώσουμε, όταν για πρώτη φορά, γίναμε ενός έτους και ήρθε αυτή η ημερομηνία: 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ.
Θα σας πάω σε μια άλλη χρονολογία. 550 χρόνια π.Χ ή 885 χρόνια πριν καθιερωθεί η 25η Δεκεμβρίου ως η γέννηση του Χριστού. Από αυτή τη προϋπάρχουσα βγήκε η τωρινή κι εκείνη η προϋπάρχουσα βασίστηκε στην αμέσως προηγούμενη και πάει λέγοντας.Μεγάλο το κουβάρι, μεγάλος κι ο Κόσμος.
Ο Θεός τότε, της εποχής εκείνης, γεννήθηκε κάτω από τη σκιά ενός ωραίου δέντρου, ενώ οι βοσκοί ολόγυρα, παρακολουθούσαν την αφύσικη γέννησή του. Γεννήθηκε από τα σπλάχνα του βράχου. Τον είπαν Θεό της πέτρας, ή Petra genitix, ή Θεό του Ήλιου και του Φωτός, ή Μίθρα. Ο ίδιος και απαράλλαχτος συμβολισμός του Έλληνα Θεού Απόλλωνα, που προϋπήρξε χιλιάδες χρόνια πριν. Τόσες χιλιάδες χρόνια, που ούτε σαν παραμύθι δε μπορούν οι μνήμες των ανθρώπων να χωρέσουν...
Το θέμα πλέον ξεφεύγει από το ιστορικό του πλαίσιο αλλά δεν είναι αυτό που μας απασχολεί. Το θέμα είναι ότι σ΄αυτό το Μιθραϊκό Μυστήριο,στηρίχτηκε ο Μ. Κωνσταντίνος ο "ψευδοχριστιανός" να αποκοιμίσει με μια ακόμη πλάνη, ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό είναι το θέμα.
Το "τελετουργικό" περιελάμβανε κάθαρση από την ύλη και εξευτελισμό της σάρκας. Τα αρχαϊκά ΜΥΣΤΗΡΙΑ είχαν ως βάση, την ανάταση της ψυχής του μυημένου, το στεφάνωμά του από τον ΙΕΡΟΦΑΝΤΗ με κλάδο ελιάς, ενώ είχε εφτά βαθμούς μύησης,μέχρι το βαθμό του "ΠΑΤΗΡ ΠΑΤΕΡΩΝ", πράγμα που τον έφερνε στο τελικό στάδιο, της πνευματικής του κάθαρσης.
Για να καταλάβει ο σημερινός άνθρωπος όλα τούτα, πρέπει να ξαναγυρίσει με τη δύναμη της φαντασίας του και της ΨΥΧΗΣ του, χιλιάδες χρόνια πριν. Να μπει σ΄έναν άλλο κόσμο. Ένα κόσμο που ο σημερινός του ορθολογισμός τον έφερε σε χιλιάδες αδιέξοδα. Κάπου εκεί, άφησε την ΠΙΣΤΗ του, όλα τα ψυχικά του αποθέματα, εκφυλίστηκε από την πλάνη του ήδη εξωστρεφικού Νου, μοιραία εξέπεσε της αποστολής του και βρέθηκε εδώ που βρέθηκε.
" Θαρσείτε Μύστες, του θεού σεσωσμένου εσταί γαρ υμίν, εκ πόνων σωτηρία". Δεν είναι χριστιανικό. Είναι αρχαίο. Το μήνυμα της σωτηρίας μέσα από τον πόνο, αυτό επαγγέλεται και αυτό λέει.
Θυμήθηκα ένα σύγχρνο τραγούδι που λέει "Η σωτηρία της ψυχής είναι πού μεγάλο πράγμα", το ακούω που και που, αλλά το μήνυμά του περνά κι αυτό "στα ψιλά" των προτεραιοτήτων μας. Όταν μοναδική επιμέλεια του σύγχρονου ανθρώπου είναι η σάρκα ή το "σαρκίον", δηλ.τι θα φάμε, τι θα πιούμε, τι θα φορέσουμε, που θα διασκεδάσουμε, πόσα λεφτά θα σκορπίσουμε, ποιον- ποια θα ρίξουμε απόψε στο κρεβάτι μας και τι θα "χαπακωθούμε" και όλα τα συναφή, τότε το σημερινό αδιέξοδο ήταν σίγουρο, αναμενόμενο και δεν ξέρω γιατί μας εκπλήσσει όλους...
Έτσι ήρθαμε σε μια γενική κατάρρευση (και οι κυβερνώντες άνθρωποι σαν κι εμάς είναι άλλωστε με τις ίδιες πρακτικές, τις ίδιες αντιλήψεις),χωρίς να δίνω ελαφρυντικά σε κανένα, διότι ευθύνες στην κατρακύλα έχουμε ΟΛΟΙ και πιστεύω να συμφωνούμε όλοι σ΄αυτό.
Το ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ, της δικής μας γέννησης και έλευσης στον Κόσμο, είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση, αφορά τον κάθε "ψαγμένο" ή τον κάθε υποψήφιο για μια εκ βαθέων αναγέννηση, μια κατάδυση στα εσώτερα της ψυχής του, εκεί που το ΦΩΣ του λάμπει ακοίμητο, εκεί που το νόημα της ύπαρξής του σε σχέση με τον ΚΟΣΜΟ, τον περιμένει να του αποκαλύψει το ΜΥΣΤΗΡΙΟ της δικής του ΥΠΑΡΞΗΣ.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν σε όλους με ότι σημασία κι αν εσείς δώσετε σ΄ αυτή την παύση.
Το ξαναείπα.Είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση του καθένα!
